Een bladzijde uit de dummy waarin ik mijn lessen voorbereidde.

Mijn docentschap op de Hogeschool Rotterdam is geen succes geworden. Ik voelde me er op maandagavond verloren rondlopen, en ik was vooral erg moe. Een dag lesgeven op de Parkiet en dan ’s avonds naar Rotterdam -ik geef het niet graag toe- was te veel voor me. Elf januari was een dieptepunt. Ik had slecht geslapen; op de Parkiet liep ik al te worstelen om de dag door te komen. ’s Avonds in Rotterdam tijdens een schrijftentamen, had ik, bij bespreken van het werk van de studenten, even het gevoel mijn matheid te overwinnen.

Ik maakte foto’s van het bordschrijven van de studenten zodat ik het werk thuis rustig zou kunnen beoordelen. Toen thuis bleek dat ik in de trein mijn fototoestel verloren was, zakte de moed mij in de schoenen. Een aanfluiting: studenten zwoegen op hun tentamen, zijn nieuwsgierig naar de beoordeling van hun werk… docent raakt het werk kwijt. Zonde van mijn camera ook, aan dat ding was ik gehecht geraakt.

26 januari ga ik voor de laatste keer naar Rotterdam, bij wijze van uitzondering op een dinsdagavond.

Toen ik eraan begon was ik heel blij; een keer een functie waarvoor ik gevraagd was op grond van specifieke vaardigheden. Het is niet geworden wat ik ervan verwachtte.

Op donderdagochtend 11 februari zou een cursus kalligrafie  van start gaan, maar uit financiële overwegingen gaat dat niet door. Ik ben er niet rouwig om.